Hier een bericht van een blije grootmoeder

door Annelot Hofstede1 februari 2011

Mijn dochter en kleinzoon wonen in Italië maar verblijven tijdelijk bij mijn man en mij ivm de afronding van mijn dochter’s studie aan de UvA.

Vittorio is nu 7 en een halve maand en slaapt sinds 9 dagen door. Ook overdag houden wij ons aan eenzelfde schema van wakker worden, verschonen, eten, spelen en/of wandelen en weer naar bed.

Een belangrijke beslissing die werd genomen, aangespoord door uw advies, was weg met de speen.

Wat een verademing! Voorheen waren het slechts slapeloze nachten. Aaneengesloten, zonder onderbreking. Iedere nacht vijf, zes of zeven keer eruit om het speentje weer terug te geven. Hij sliep direct door, mijn dochter lag nog drie kwartier naar het plafond te kijken. Viel ze dan eindelijk in slaap dan meldde Vittorio zich een half uur later weer. Om haar wat rust te geven gingen we afwisselen, zij de ene nacht, ik de andere nacht.

Maar nu is alles anders. Om half zeven ’s avonds start het “naarbedgaanritueel”. Drie kwartier later zitten we aan de koffie en slaapt ons prinsje! Daar droomden we eerst alleen van.

De gids is dus een openbaring voor ons gebleken. De enige “afwijking” die wij ervaarde was het advies van op de kamer blijven tot hij slaapt. Mijn dochter koos daar bewust voor. Vittorio besliste anders. Een week lang bleef hij hard huilen, iedere keer, ook bij zijn dutjes overdag.

Op de zevende dag was ik het zo zat dat ik tegen uw advies in toch even wegliep en mijn frustratie uitte tegen mijn dochter. Terwijl ik mijn verhaal stond te vertellen was het plots stil in de slaapkamer. Er ging een”laat” lampje branden bij ons.

Wellicht gaf hij de voorkeur aan het alleen zijn/ontspannen worden. En zo geschiedde…

Bedankt!
Vriendelijke groet van Cora de Wal-Holm